De oude vrouw met de wandelschoenen, om haar niet te vergeten

Het kronkelende wandelpad is uitgestorven. Ik loop in een park langs de rivier de Vecht, en het is stil. Hier en daar, tussen de bomen, staan prachtige sculpturen, die de stilte alleen maar versterken. Eigenlijk wandel ik hier nooit. Ik zit met een gebroken vinger en moet mijn fiets voorlopig in de schuur laten staan. De bus vind ik niks. Ik wandel liever, ook al is het drie kwartier lopen naar het centrum.

Geen haast.

Ik passeer de oude buitenplaats Roosendaal, waarvan alleen nog een hek, een theekoepeltje en een rozentuin bestaan. De rest is verdwenen onder een bejaardentehuis.

“Wat is het hier stil hè?”, zegt een oude vrouw, die me uit mijn gedachten haalt. “We lopen hier alleen, terwijl het hier zo mooi is.” De vrouw heeft zilver glanzend haar, een bruine jas en stevige wandelschoenen. In haar handen twee wandelstokken, van het Nordic Walking type.

“Ja,” zeg ik. “En dan te bedenken dat we hier eigenlijk op een landgoed staan.”

De vrouw kent de buurt al haar hele leven. “Ik weet nog dat ik als kind groente haalde uit deze oude tuin van Roosendaal”, vertelt ze. “Ik loop hier nog elke dag, steeds een uurtje of twee.” Ze kijkt me recht in de ogen. “Ik durf het mensen bijna niet te zeggen, maar ik ben al 94 jaar.”

Die zag ik niet aankomen. Ik kijk eens goed naar de rimpels in haar gezicht, die haar leeftijd niet verraden. Ze lacht. “Ja, af en toe moet er wel een onderdeel vervangen worden. Mijn dokter was zo trots op mijn conditie, dat hij mijn knie gratis heeft vernieuwd. Na een week liep ik weer!”

Ik vertel haar over een vrouw die ik in de Molenpolder tegenkwam. Zij was 87 jaar en schuifelde met een looprekje over een smalle polderweg, in de schemer van een zomeravond. Ze liep ’s avonds, zodat ze geen last had van auto’s. “Ik moet elke dag een wandelingetje maken, anders ga ik dood volgens mijn dokter”, zei ze lachend. Ze woont in een prachtig oud houten huisje, aan de rand van een natuurgebied. Ik fiets er vaak langs. Met haar schuifeltempo duurde het wel even, voordat ze thuis was. Maar ze kwam er wel.

Ook de 94 jarige vrouw woont nog helemaal zelfstandig. Trots is ze. Vol leven, vol energie, en blij dat ze niet in een bejaardentehuis woont. Ik denk aan mijn eigen ouders, aan mijn ooms en tantes, aan de ouders van mijn vrienden. Sommigen van hen komen nog met alle plezier helpen met een verbouwing. Sommigen hebben last van ziektes, pijn, en hebben niet meer het leven dat ze zouden willen. Sommigen zijn er al lang niet meer. Wat een geschenk is het dan om oud te worden als deze twee vrouwen, vol energie, vol leven. Ook al zijn al hún vrienden lang geleden gestorven.

We zeggen elkaar tot ziens, hoewel ik haar waarschijnlijk nooit meer zal tegenkomen. Terwijl ze verder loopt, kan ik nog snel, voordat ze in opvallend rap tempo uit beeld verdwijnt, een foto nemen. Om haar niet te vergeten.

Over een ontmoeting in het Vechtzoompark in Overvecht, op 14 december 2014. Geschreven op diezelfde dag.

Advertenties

Gepubliceerd door

olivierbeens

Sociaal Geograaf in Utrecht | mobiliteit en ruimte | Kracht van Utrecht | Vrienden van Amelisweerd | fietsstimulering

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s