Chaotisch verkeer op parkeerplaats shoppingcenter Overvecht

Op verzoek van het AD schreef ik een opiniestuk over de chaotische verkeerssituatie op de parkeerplaats van shoppingcenter Overvecht. Van alle bezoekers aan dit winkelcentrum komt 55% lopend of fietsend (bron: Koopstromen onderzoek 2016). Toch komen voetgangers en fietsers regelmatig in de knel tussen al het autoverkeer. Het stuk verscheen zaterdag 25 februari 2017 op papier en digitaal. Lees het originele artikel hier.

Het is een opmerkelijk schouwspel, het verkeer rond shoppingcenter Overvecht op een zaterdagmiddag. Automobilisten rijden in een lange rij stapvoets over het parkeerterrein op zoek naar de laatste parkeerplekjes, het liefst zo dicht mogelijk bij de winkels. Fietsers rijden links en rechts auto’s voorbij. Voetgangers – ook ouderen en kinderen – steken tussen de auto’s de Seinedreef over richting de ingang van het winkelcentrum. Het woord ‘verkeersjungle’ gaat mij wat ver, maar chaotisch is het zeker.

Inrichting van de openbare ruimte schiet tekort

Ik vind het verbazingwekkend dat er bij de ingang tussen de Action en de Kijkshop geen goede oversteekmogelijkheid is. Bij andere entrees van het winkelcentrum is het al niet anders. Ik zie ouderen met een looprek of scootmobiel een lange slinger maken tussen de auto’s, op zoek naar een plek waar ze niet tegen een stoeprand opbotsen. Ouders houden hun kinderen vast, zodat ze niet zonder uit te kijken naar de grote gebakkraam aan de overkant rennen. Voor fietsers is de situatie al net zo onlogisch. In een fietsstad als Utrecht verwacht je hier op zijn minst een paar stroken rood asfalt. Maar die zijn er niet.

Voor ouderen met een rollator zijn de looproutes erg lastig.
Voor ouderen met een rollator zijn de looproutes erg lastig.

De slechte staat van de openbare ruimte is bewoners al jaren een doorn in het oog. De gemeente heeft het afgelopen jaar gewerkt aan plannen om auto’s beter te scheiden van fietsers en voetgangers. Hoewel er nog niets vaststaat, zitten er zeker goede ideeën in. Maar hoe lang is het nog wachten op een uitvoering? Een herinrichting met goede looproutes en een prettige openbare ruimte kan niet vroeg genoeg komen. Het is overigens nog onzeker of een fietspad langs de Seinedreef de definitieve plannen haalt. De Fietsersbond en het Bewonersplatform vragen daar met nadruk om.

Er komen alleen maar voetgangers bij

Plannen voor langere termijn zijn prima, maar er moet ook nú iets gebeuren. Bedenk dat er straks alleen maar voetgangers bij komen. Er ligt een plan voor woningbouw op de NPD-strook langs de Brailledreef. Dat zijn 180 tot 360 appartementen en 550 studentenwoningen. Verderop verschijnt het tweede deel van het Antoniuskwartier, op de plek van het oude ziekenhuis. Dat zijn nog eens 151 woningen op loopafstand van het winkelcentrum.

Utrecht doet haar best om een wereldfietsstad te zijn en een betere stad voor voetgangers. De openbare ruimte rond Shoppingcenter Overvecht is dé locatie om die uitdaging aan te gaan. De verkeerschaos zoals die er nu is, past niet bij Utrecht. Zorg dat winkels goed en veilig bereikbaar zijn voor iedereen, zeker voor kinderen, ouderen en mensen die slecht ter been zijn. Zorg voor betere looproutes vanuit omliggende buurten. En maak haast, want het is hard nodig. Ga maar eens kijken op zaterdagmiddag.

Filmpje van de situatie op de Seinedreef, bij een hoofdingang van het shoppingcenter aan de noordwestzijde, op een zaterdagmiddag:

Tekst, foto’s en video: Olivier Beens

Advertenties

Ontmoetingen in Overvecht: De schildpad en de ijsbeer op het kunstgrasplein

“Het is een ijsbeer.”
“Nee, een poes. Of een cheetah.”
“Is het dan een vrouwtje of een mannetje? Cheetah’s zijn vrouwtjes, mannetjes noem je luipaard.”

Over het beeld van de groene schildpad zijn de kinderen het wel eens. Het is een groene schildpad. Maar die andere… De twee beeldjes staan op een soort kaal Teletubbyplekje. De ruimte is vrij leeg, op een enkele fiets na.

Ik ben een rustig, autovrij stukje Overvecht in gefietst. Een hoekje waar je niet komt, als je er niet woont. Een stiekeme plek. Je kent het niet. Het had zomaar Leidsche Rijn kunnen zijn. De huizen staan hier naar binnen gekeerd, de auto’s geparkeerd aan de buitenkant. Bewoners kijken uit over een groene kunstgrasrechthoek, die lager ligt dan de stoep eromheen. Een jong boompje aan de ene kant, en als een soort Japans minimalisme twee kleine beelden er tegenover. Ik twijfel of dit bedoeld is als kunst. Het kunnen ook tuinaccessoires uit een tuincentrum zijn. De huizen, de bestrating… afgezien van het kunstgras heeft alles hier de kleur van steen. De geveltuintjes zijn zo’n 10 cm diep, maar veel groeit er nog niet.

“Kunstgras, vinden jullie dat handig, of heb je liever echt gras?”, vraag ik.
“Ja, het is wel handig. Maar er zitten van die korreltjes in, die ongezond zijn, heb ik gehoord.” De kids krijgen het nieuws mee. Hartstikke goed.

“Vinden jullie het niet fijn hier, zo zonder auto’s?”
Ja, dat vinden de kinderen wel fijn, zeggen ze. Maar het enthousiasme spat er niet van af. Het is wat ze gewend zijn. Weten zij veel dat niet alle kinderen zo in hun eigen straat kunnen spelen.

“Het zal wel rustig zijn hier”, merk ik op.
“Soms zijn hier wel feesten,” zegt een van de kinderen. Ook zónder auto’s kunnen ouders nog knap wat lawaai maken.
“Buurtfeestje? Dat is toch leuk?” Jawel, klinkt het.

Ik probeer een foto te nemen van de beeldjes, terwijl ik de kinderen niet al te herkenbaar in beeld krijg. Anders komen er zo ouders naar buiten. Het liefste zou ik hier gewoon een vlog van maken, maar daar moet je natuurlijk eerst toestemming voor vragen. En dat haalt de spontaniteit er wel uit.

“Ja, ik kom!”
Na een paar foto’s roept er iemand vanaf het einde van de straat. Ik stap gauw weer op de fiets. Tien seconden later, valt de brede asfaltweg met geparkeerde auto’s erlangs me wat rauw op m’n dak.

Het was trouwens een poes. In mijn ogen dan.


De Maria van Hongarijedreef ligt in een nieuw buurtje in Overvecht Zuid, op steenworp afstand van het station. Op Google Streetview is de helft van de straat al te zien, nog zonder de groene rechthoek. Het Google Earth beeld laat nog de oude situatie zien: langgerekte flats langs brede asfaltstraten, met veel ruimte voor autoparkeren (je ziet de Maria van Hongarijedreef dwars door flats lopen).

De oude vrouw met de wandelschoenen, om haar niet te vergeten

Het kronkelende wandelpad is uitgestorven. Ik loop in een park langs de rivier de Vecht, en het is stil. Hier en daar, tussen de bomen, staan prachtige sculpturen, die de stilte alleen maar versterken. Eigenlijk wandel ik hier nooit. Ik zit met een gebroken vinger en moet mijn fiets voorlopig in de schuur laten staan. De bus vind ik niks. Ik wandel liever, ook al is het drie kwartier lopen naar het centrum.

Geen haast.

Ik passeer de oude buitenplaats Roosendaal, waarvan alleen nog een hek, een theekoepeltje en een rozentuin bestaan. De rest is verdwenen onder een bejaardentehuis.

“Wat is het hier stil hè?”, zegt een oude vrouw, die me uit mijn gedachten haalt. “We lopen hier alleen, terwijl het hier zo mooi is.” De vrouw heeft zilver glanzend haar, een bruine jas en stevige wandelschoenen. In haar handen twee wandelstokken, van het Nordic Walking type.

“Ja,” zeg ik. “En dan te bedenken dat we hier eigenlijk op een landgoed staan.”

De vrouw kent de buurt al haar hele leven. “Ik weet nog dat ik als kind groente haalde uit deze oude tuin van Roosendaal”, vertelt ze. “Ik loop hier nog elke dag, steeds een uurtje of twee.” Ze kijkt me recht in de ogen. “Ik durf het mensen bijna niet te zeggen, maar ik ben al 94 jaar.”

Die zag ik niet aankomen. Ik kijk eens goed naar de rimpels in haar gezicht, die haar leeftijd niet verraden. Ze lacht. “Ja, af en toe moet er wel een onderdeel vervangen worden. Mijn dokter was zo trots op mijn conditie, dat hij mijn knie gratis heeft vernieuwd. Na een week liep ik weer!”

Ik vertel haar over een vrouw die ik in de Molenpolder tegenkwam. Zij was 87 jaar en schuifelde met een looprekje over een smalle polderweg, in de schemer van een zomeravond. Ze liep ’s avonds, zodat ze geen last had van auto’s. “Ik moet elke dag een wandelingetje maken, anders ga ik dood volgens mijn dokter”, zei ze lachend. Ze woont in een prachtig oud houten huisje, aan de rand van een natuurgebied. Ik fiets er vaak langs. Met haar schuifeltempo duurde het wel even, voordat ze thuis was. Maar ze kwam er wel.

Ook de 94 jarige vrouw woont nog helemaal zelfstandig. Trots is ze. Vol leven, vol energie, en blij dat ze niet in een bejaardentehuis woont. Ik denk aan mijn eigen ouders, aan mijn ooms en tantes, aan de ouders van mijn vrienden. Sommigen van hen komen nog met alle plezier helpen met een verbouwing. Sommigen hebben last van ziektes, pijn, en hebben niet meer het leven dat ze zouden willen. Sommigen zijn er al lang niet meer. Wat een geschenk is het dan om oud te worden als deze twee vrouwen, vol energie, vol leven. Ook al zijn al hún vrienden lang geleden gestorven.

We zeggen elkaar tot ziens, hoewel ik haar waarschijnlijk nooit meer zal tegenkomen. Terwijl ze verder loopt, kan ik nog snel, voordat ze in opvallend rap tempo uit beeld verdwijnt, een foto nemen. Om haar niet te vergeten.

Over een ontmoeting in het Vechtzoompark in Overvecht, op 14 december 2014. Geschreven op diezelfde dag.

Een elektrische bolderkar die twee taxibusjes vervangt

Een soort Segway met een bak ervoor is het, de Stint van Ludens Kinderopvang. Ik kwam hem tegen in Overvecht Zuid. Deze elektrische bolderkar heeft ruimte voor 10 kinderen, met wat passen en meten. Vaker zie ik in mijn wijk grote, half lege taxibusjes met kinderen rijden. Is dit voertuig daar een alternatief voor? En hoe werkt dat? 

Duurzaam, leuk en heel flexibel

De dame van Ludens is blij met de Stint. Ze vertelt dat haar dagplanning met dit voertuig veel flexibeler is geworden. Ieder moment van de dag kan ze overal naar toe rijden. Vroeger huurden ze daar twee taxibusjes voor, iedere dag. Die dien je van te voren in te plannen, wat minder flexibel is. Goedkoop is de Stint niet, een kleine €8000,-, maar iedere dag die taxibusjes huren gaat uiteindelijk meer in de papieren lopen, vertelt ze. Bovendien ging er met die busjes vroeger nog wel eens wat mis. Dan stonden ze er niet op de afgesproken tijd en kon ze haar werk niet doen. Nee, dan is dit veel beter. Een eigen voertuig maakt de planning zoveel eenvoudiger.

Zomaar de stad uit op een mooie dag

Bij lekker weer rijdt ze wel eens met de kinderen van Overvecht naar de Haarrijnse Plassen. Met een actieradius van 25 kilometer en een snelheid van 15km/h is dat prima te doen. De kinderen vinden het in ieder geval geweldig. De website van Stint vermeldt dat dit een “aangewezen bromfiets” is, een speciale voertuigcategorie. Helm is niet verplicht, rijbewijs is niet nodig, en hij mag/moet op het fietspad rijden.

Ik vind het een mooi voorbeeld van duurzamer vervoer – schoon, stil en ruimtebesparend – dat ook nog eens de bedrijfsvoering efficiënter maakt. Van dit soort initiatieven kunnen we meer gebruiken. Taxibusjes lopen nog altijd op diesel, en zijn dus verre van de schoonste voertuigen in Utrecht.

Op Youtube zijn enkele filmpjes te vinden: Bianca van Kinderopvang “De Klompjes” uit Oosterhout vertelt dat ze de kleintjes makkelijker in een Stint vervoert dan in een busje, omdat ze de kinderen veel sneller een riem om kan doen. En in zo’n busje passen geen 10 kinderen. Een item van RTL4 laat een BSO zien met maar liefst 10 Stints. En hieronder de officiële promo.

Twee zienswijzen over plannen verbreding A27 en A12

Deze maand lag het zogenaamde Ontwerp Tracébesluit (OTB) Ring Utrecht A27/A12 ter inzage. Bij Milieucentrum Utrecht stond een tastbare variant van dit OTB en de bijbehorende Milieueffectrapportage (MER). Vele meters leesvoer, taaie rapporten die zonder voorkennis niet te behappen zijn. Gelukkig ben ik al jaren met dit dossier bezig, namens de Kracht van Utrecht en Vrienden van Amelisweerd.

Ik heb de officiële zienswijze van Vereniging Milieudefensie geschreven. Omdat daarin nogal wat tijd is gaan zitten, is mijn eigen zienswijze nogal snel en uit de losse pols geschreven, in de uren voor de deadline, zonder verwijzingen. Lees voor referenties de uitgebreide Milieudefensie zienswijze. De tekst in dit artikel vanaf de volgende alinea is (grotendeels) mijn zienswijze. Daarnaast heb ik me aangesloten bij de zienswijze, die ‘MOBilisation for the Environment’ heeft ingediend namens de Kerngroep Ring Utrecht (waarin o.a. leden van de Kracht van Utrecht zitten, maar ook milieu- en burgerorganisaties). Zie daarvoor de Kracht van Utrecht website.

Ook genoeg van deze zinloze asfaltplannen? Teken de petitie!

Verkeerseffecten na uitgave van minstens 1.1 miljard

De verwachte verkeerstoename, als direct effect van de verbreding van de A27 en A12, is uitermate groot. Opvallend in het MER deelrapport Verkeer is de conclusie hoeveel congestie er naar verwachting resteert in 2030, na uitvoering van de verbreding. Als Utrecht echt de draaischijf van Nederland zou zijn, dan zou je van een project dat minstens 1.1 miljard euro gaat kosten meer positieve verkeerseffecten verwachten.

figuur8_4_mer_deelrapport_verkeer
Figuur: Verkeerseffecten na uitvoering van de verbredingsplannen. In het groen de wegvakken waar de congestie zal verminderen, in het grijs de wegvakken waar de congestie onveranderd blijft, in het rood de wegvakken waar de verbredingsplannen nieuwe files creëren. Merk op dat er in de bak bij Amelisweerd nieuwe files komen te staan (waar het nu goed doorstroomt). Overigens zouden de files vanaf afslag Bilthoven naar Utrecht Noord en die zuidelijk van knooppunt Lunetten (beide A27) ook onveranderd blijven (staan niet op de kaart). Bron: fig. 8.4 van MER deelrapport Verkeer.

Let wel, dit is allemaal op basis van zeer hoge groeiscenario’s. Zoals duidelijk uitgelegd in de zienswijzen van Milieudefensie en MOBilisation for the Environment ligt het probleem deels in die veel te hoge groeiscenario’s van verkeer en economie. Instituten als CE Delft, Centraal Planbureau en Planbureau voor de Leefomgeving hebben afdoende aangetoond dat dit uiterst hoge schattingen zijn, zonder veel realiteitsgehalte. Het heeft het Centraal Planbureau er zelfs toe gebracht om uitstel aan te bevelen. Worden de hoge groeicijfers niet gehaald, dan leidt uitvoering van het OTB tot een financieel fiasco (de winst van het plan bestaat immers alleen uit gewonnen reistijd, overigens een kwestie van minuten). Daar hebben we na het Fyra-dossier en alle noodzakelijke bezuinigingen door het Rijk geen behoefte aan. Bij lagere groeiscenario’s is een bredere Ring Utrecht niet nodig.

Lees verder Twee zienswijzen over plannen verbreding A27 en A12

Let op, een bussluis… Amazonedreef in Overvecht

Een bussluis nemen met de auto kost als het goed is €140 (bekeuring voor rijden op een busbaan). Dat is als je gepakt wordt. De bussluis op de Amazonedreef in Utrecht Overvecht is populair, nu vanwege werkzaamheden de Carnegiedreef is afgesloten. In zes minuten telde ik €2100 aan overtredingen. Massaal gebruiken of omzeilen automobilisten de busbaan om de wijk uit te komen.

Omleiding door werkzaamheden

Het nabijgelegen kruispunt Paranadreef – Carnegiedreef is op dit moment afgesloten wegens werkzaamheden (herinrichting is vanwege vele ongevallen hard nodig). Deze buurt is daardoor afgesloten van Overvecht Zuid. De omleiding over Franciscusdreef, Karl Marxdreef (NRU) en Einsteindreef is een behoorlijk stuk om. Overigens gebeurt dit normaal ook, weet ik als buurtbewoners, alleen niet zo massaal als nu.

Veel automobilisten doen het duidelijk vaker, gezien het gemak en de snelheid waarmee ze de bussluis passeren. Anderen zijn voorzichtig of proberen hun geluk op de parkeerplaats van het Gezondheidscentrum. Er komt in het filmpje onderaan dit blog ook nog een bus langs, maar het ov is duidelijk in de minderheid. Een paar automobilisten keren overigens wel om, vermoedelijk door mijn lopende camera. Populair is ook de “route” over de parkeerplaats van het Gezondheidscentrum.

Vragen aan de wethouder

Een paar raadsleden hebben na het zien van deze beelden aangegeven vragen te gaan stellen aan de verantwoordelijke wethouder. Is de bussluis soms “afgesleten”, waardoor er te makkelijk overheen gereden kan worden? Hij functioneert in ieder geval niet zoals hij zou moeten functioneren. De straat in kwestie, de Amazonedreef, is overigens op zich ook al een knelpunt. Deze weg is erg breed, zonder dat er fietspaden of zelfs maar fietsstroken aanwezig zijn. Dat is natuurlijk niet wat we van fietsstad Utrecht mogen verwachten qua verkeersveiligheid.

Gelukkig staat de Amazonedreef op de lijst van aan te pakken straten; een herinrichting (en beter functionerende bussluis) is hard nodig.

Media:

RTV-Utrecht heeft het nieuws inmiddels opgepikt. Woensdag 23 maart gaf ik tekst en uitleg over de situatie voor radio (zie item v.a. 42:10) en tv (zie filmpje in dit nieuwsbericht; lees ook de interessante reacties onder het artikel). Hieronder mijn videobeelden (NB: de politie bekeurt nooit op basis van videobeelden van anderen):

Verhitte discussies over nieuwe fietsstraat op de Vechtdijk

Ik was gisteren aanwezig bij een bewonersavond over de Utrechtse Vechtdijk. Dit rustieke dijkje langs de Vecht in Overvecht wordt opgeknapt. De Vechtdijk is de mooiste en snelste fietsroute naar het centrum. Het kruist als enige route alle grote (spoor)wegen ongelijkvloers. Het afgelopen jaar is de oever, waaraan veel woonboten liggen, flink aangepakt. Bomen zijn gekapt, tuinen verdwenen en heringericht, en de oever heeft de nodige versteviging gekregen. Deze avond staat het plan voor een fietsstraat op de agenda.

Stampvolle zaal op Fort aan de Klop
Stampvolle zaal op Fort aan de Klop

Van te voren verwachtte ik niet veel mensen. Het asfalt krijgt een ander kleurtje, er komen vaste parkeerplaatsen i.p.v. het “kriskras parkeren” in de huidige situatie. Niets om je zorgen over te maken. Nou, toch wel. Het zaaltje van Fort aan de Klop zit stampvol met 67 mensen, vooral bewoners van de Vechtdijk. Strakke gezichten.

Ik realiseer me: fietsstraat, rommelen met parkeren… dat is een garantie voor boze bewoners. De eerste ambtenaar is nog niet bezig met zijn eerste zin, of een bewoners schreeuwt erdoorheen: “Ja hallo, wij willen dit niet! We zouden alleen een nieuw laagje asfalt krijgen, verder niets. U heeft niets met onze inbreng gedaan!” Let wel, de ingrepen afgelopen jaar waren al ingrijpend.

Rood asfalt, parkeren, een zware kluif

Het wordt een zware avond. Het inspraaktraject blijkt anders te zijn begonnen dan ik dacht. Het ging in eerste instantie over de aanpak van de oevers en een nieuw laagje asfalt. Het woord “doorfietsroute” bestond officieel nog niet. Maar daar kwam het nieuwe College, die de Vechtoeverroute aanwees als doorfietsroute. En dat stelt eisen aan het wegprofiel, die volgens veel bewoners niet overeenkomen met hun wensen. De woorden “het College heeft er nu eenmaal voor gekozen…” galmen de hele avond over het fort.

Mensen vinden een plekje voor hun auto, maar dat gaat ten koste van berm en wegrand.
Mensen vinden een plekje voor hun auto, maar dat gaat ten koste van berm en wegrand.

Wat gaat er gebeuren?

De dijk is smal. Te smal om alles een plek te geven. De rijstrook zal 3.5 meter breed zijn. De gemeente wilde er wel 3 meter van maken – om ruimte te scheppen voor een smalle voetgangersstrook – maar de brandweer eist nu eenmaal 3.5 meter als minimum. De fietsstraat heeft als ontwerp-eis, dat parkeren niet op de rijstrook plaatsvindt, maar ernaast. Op de meeste plekken zal dat aan de Vechtzijde zijn. Er is toch al geen zicht op de Vecht door de bijna onafgebroken rij woonboten en -arken, zo beredeneert de gemeente. Aan de andere kant ligt het Vechtzoompark. Het zicht daarop zal beter zijn in de nieuwe situatie.

Er komen 63 parkeerplaatsen, gemiddeld voor iedere bewoner één. Er is echter ruimte voor 18 parkeerplaatsen extra. Het is aan de bewoners om daar al of niet voor te kiezen. Het moeilijke is dat de ene bewoner de auto voor de deur wil en de andere juist niet. Helaas voor het ruimtegebruik komt het eerste vaker voor (“maar niet precies voor mijn raam!”). Iemand uit de zaal zegt dat zij altijd in Overvecht parkeert en het laatste stukje door het park loopt. De andere aanwezigen zien dat echter niet als een optie.

Genoeg ruimte voor parkeren dus. Maar je wilt de Vechtdijk ook groen houden. De Vechtdijk verbreden richting het Vechtzoompark voor meer parkeerplekken is voor de gemeente geen optie. Te duur. Meer verstening is sowieso niet in lijn met de uitgangspunten (vergroening, meer bomen, beleving van het Vechtzoompark versterken). Het parkeren zoals het nu gebeurt, half op de weg en half in de smalle berm, is trouwens slecht voor zowel berm als weg. Wel is de weg meestal breder dan 3.5 meter, ook omdat hij helemaal tot aan de tuinhekjes loopt. Het zou een idee zijn om (sommige) parkeerplaatsen zo aan te leggen dat ze zonder auto onderdeel van de groene berm zijn (zo’n verhard raster met gras ertussen).

Op sommige plekken weinig auto's overdag.
Op sommige plekken weinig auto’s overdag.

Is de rode kleur het pijnpunt?

Het gevoel bestaat dat een fietsstraat drommen fietsers en wielrenners over deze dijk lokt. De Vechtdijk is echter nu al een belangrijke fietsroute, voor Overvechters, inwoners van Maarssen en recreanten. De vele fietsers zorgen voor een (gevoel van) onveiligheid, vaak in combinatie met autoparkeren. In principe is de nieuwe situatie zeker niet onveiliger – eerder het tegendeel – maar niet alle bewoners zijn overtuigd. Een tweede punt is de “landelijke uitstraling”. Past rood asfalt bij het dorpse karakter van de Vechtdijk? Ik vind van wel, maar velen zijn het niet met mij eens (een ambtenaar ook niet, zegt hij, maar daarvoor moet u bij de politiek zijn). Let wel, op zo’n bewonersavond is de grootste groep gebruikers altijd slecht vertegenwoordigd: de duizenden fietsers die hier dagelijks komen. Dat was net zo het geval bij de Leidseweg (ook heibel rond een fietsstraat).

Vóór fietsers, dus tegen de rest?

Een bewoner vertelt over haar dochter die in botsing kwam met een wielrenner, nadat zij van achter een auto de Vechtdijk opliep. Er lijkt bijna een meerderheid te zijn in de zaal om het fietsen dan maar helemaal te verbieden. De gemeente kiest nadrukkelijk voor fietsers. Veel bewoners ervaren dat als een harde “nee” tegen voetgangers, met name bejaarden en mensen die slecht ter been zijn. Dat deze fietsstraat ook voor voetgangers bedoeld is (en zeker niet onveiliger), dringt niet tot iedereen door. Misschien is dat een les voor het omgaan met fietsstraten. Het zijn – indien goed uitgevoerd – straten waar iedere verkeersdeelnemer veilig zijn of haar weg vindt. Maar ik moet ook toegeven: De bewoners van de woonboten en arken hebben het recht op een veilige wandelzone voor hun tuintjes. Dit plan verandert eigenlijk niets aan dat topic, (snel)fietsers vs wandelaars. We moeten het er wel over hebben.

Uiteindelijk gaat het erom rekening met elkaar te houden. De Vechtdijk is een prettige route voor fietsers én voetgangers, weet ik als Overvechter. Echt druk was het nog maar één keer, afgelopen zondag nadat de Tour was langsgekomen. Aparte voetpaden zijn er in het Vechtzoompark vijftig meter verderop. Een alternatieve doorfietsroute ontbreekt echter volledig. Na afloop spreek ik hier met een ambtenaar over. Het zou best een goed idee zijn om fietsers en voetganger op elkaars aanwezigheid te wijzen. Begrip kweken. Op gedeelde MTB- en wandelpaden is dat al gemeengoed. Het is een discussie die breed gevoerd wordt in Nederland. Niet ten onrechte, blijkt maar weer.

Oktober 2015:

Inmiddels heeft de gemeente Utrecht gereageerd op alle reacties van bewoners en belanghebbenden. Lees de reactienota voor een compleet overzicht. De fietsstraat blijft grotendeels zoals gepland. Belangrijkste aanpassingen in het ontwerp zijn extra (fiets)verkeersdrempels om de snelheid te temperen en de aanleg van parkeerstroken in plaats van -vakken. De parkeerstroken krijgen een verharding van grasbetonklinkers, waar gras doorheen kan groeien. Ze geven de Vechtdijk een groenere uitstraling. De werkzaamheden beginnen in februari 2016.

Meer info in het Wijkbericht. Het functioneel ontwerp vind je hier.

Op 1 oktober moet het bestek er zijn (technische tekeningen, randvoorwaarden, omschrijving van het bouwplan). Daarna volgt de aanbesteding en gunning. Uiterlijk 31 december moet het complete plan er liggen, dit in verband met de eisen die het Rijk stelt aan de financiering.